İNFÂK Nedir ve İnfâk Nasıl Olmalıdır?

İNFÂK Nedir ve İnfâk Nasıl Olmalıdır?

Geçmişte, vicdânını rahatlatmaya çalışan zengin bir adam şöyle demişti: “Aslında biz işyerinde haftalık, aylık ve yıllık çok infâk ediyoruz. Bir sürü çay ikrâm ediyoruz, zaman zaman da yemek yediriyoruz.”

Sesli düşünce… Yemeğin üstüne gelirse, dilinin ucuyla bile olsa teklif etmek zorunda kalırsın tabii ki. Sonuçta tanıdık. O da, teklife balıklama atlarsa, bu ikrâm mı oluyor? İkrâmda standart ve seviye bu mu yani?

Sözün bittiği yerdeyiz.

Takvâ açısından, zorunda kalınarak yapılan ikrâma icâbet edilmez. Takvâ ve zühd ehli âlimlerimiz bunun fetvâsını vermiş ve bu hassâsiyete uygun yaşamışlar. Hoşnutsuzlukla verilenden asla hoşnut olunmaz. Burada düşün..

İnsan ne kadar “fakir de olsa” izzetli, şerefli ve onurlu olmalıdır. Mü’min, “mâlen ve nakden” fakirse de, “kalben” de fakir değildir ya.

Takvâ sahipleri, cömertlere veya öyle sayılanlara bile en meşrû’ ihtiyaçları için “el, dil ve gönül” açmıyorlarsa, topyekun iman ehli de hiç değilse cimrilerden, -değil bir şey istemek-, beklemese dahi..

Bu çok mu zor?

Allah’ın razzâkiyetine “tam ve kâmil anlamda” iman edilirse, vallâhi çok kolay.

Zira “asıl zenginlik”; gönül zenginliğidir, kanâattir. Bu bahsettiğim kişiden, ben hâriç benim ve onun ortak tanıdıklarımızın tamamı bir şeyler istediler ve beklediler. Onun sözü bu. O da bundan fazlasıyla rahatsızdı.

Zengin diye bir insanı “istismâr edercesine” kullanmaya kalkışırsan, o da bir gün senden “nefret eder ve uzaklaşır.” Herkesin bir hayır ve iyilik kapasitesi vardır. Zorla ve “ısrârcılıkla” güzellik olmaz yani.

Oysa bu hususta şöyle düşünmeliydik: “Zenginin malından ve mülkünden bana ne? Asla gözüm olmaz… İstemek ne demek? Aklımdan bile geçirmem. Yoksa aynada kendi yüzüme nasıl bakacağım?”

Birlikte çay-çorba içtiğimizde -kestirmeden lavaboya sıvışmak yerine- yemek masasından “hesap masasına” önce ben varmalıyım. “Zenginin eline bakmak yerine”, elini cebine ilk atan ben olmalıyım. Bana yakışan bu. Hem ilk amelimde “cebimde akrep var mı yok mu”, onu da anlamış olurum. Sonraları elim cebime -ürkmeden ve korkmadan- daha rahat gider.

“İyi ama zenginlerin çoğu cimri oluyor ve istenmedikçe de duyarlılık göstermiyorlar” diyene de deriz ki: “O da, onların kendilerine yakıştırdığı ameldir. Ne yapabilirsin, huylarını mı değiştireceksin?”

Verip vermemeleri önemli değil de, “istendiğinde bile kaçı veriyor/infâk ediyor?” Cömert insan istetmeden verendir. Mü’min ise, şahsiyetlidir, onurludur. İnsanlardan “isteyerek” yüzündeki ar perdesini yırtmaz, onurunu zedelemez ve insanlar karşısındaki “hürriyetine” halel getirmez.

Yoksa o kimselerle “görüş ayrılığına düşmekten” bile korkarsın. “Vay be” dedirten bir tablo değil mi? Adam “üç kuruşla” seni âdeta köleleştirdi, “Özgür ve özgün düşünmeni” engelledi! Bu kadar ucuz mu yani? Daha doğru bir ifade: Değer mi?

Bilelim ki, “istetmeden infâk etmesini” öğrenemeyenler, “teaffuf (onur), iffet ve mürüvvet zaafında” müessirdirler, etkilidirler, sorumludurlar ve vebâl altındadırlar.

Sonuca gelirsek; infâk mâlî bir cihâddır ve bu cihâdda zengin-fakir her mü’min vardır. Bu öyle bir yarıştır ki, bazen “fakir zengini bile geçebilir.” Bu hayır yarışı sadece “Allah için ve kardeşâne” olmalıdır.

Yani gerek “Allah’ın dinine yardım” noktasında, gerek “aile, akraba, komşu ve dostları gözetme” noktasında “mahza ihlâs, şükür ve tevâzu ile” hareket edilmelidir.

Hemen her gün, “karşılıklı birbirimize infâk ve ikrâm etme yarışında” olmalıyız. Fakat “ihlâs, takvâ ve kardeşlik şuuru” içinde… Hatta bazen “infâk ettiğimiz kimseye, hayra vesîle olduğu için teşekkür ederek” ve belki de kendisini ihmâl ettiğimiz, “geç fark ettiğimiz ve az verdiğimiz için” helâllik dileyerek…

Ayrıca “icâbet ederken, alırken zorlanmasın, ezilmesin, kırılmasın ve incinmesin” ve böylece “ihtiyacım yok” demesin diye de gönlünü alarak… “Kardeş olduğumuzun” altını çizerek… Böyle olursa, ”infâk etmek de icâbet etmek de” çok kolaylaşır.

Ama infâk; bir merâsime çevrilirse hatta verildikten sonra, “adamı köleleştirmek istercesine” bir beklenti içine girilirse, başa kakılırsa, insanlar içinde verilip rezil edilirse, “verdikten sonra bir vesîleyle ve bir bahaneyle kalkıpta söylenirse”, olmaz olsun böyle infâk.. Vesselâm.

Yusuf Semmak – 15 Kasım 2022 – Salı


Tags:

 
 
 

Bir yanıt yazın